Ons hele huis ruik na beskuit wanneer ons bak. Eers word die bolletjies gerol, die klein balletjies deeg wat saam ’n bakplaat vol maak. Dan gaan hulle die oond in, en na die bak volg die regte werk: ure lank stadig droog word tot dit lekker bros is.
Beskuit word twee keer gebak: eers gebak, dan ure lank stadig gedroog tot dit bros is. Die tradisie het lank gelede saam met Nederlandse koloniste na die Kaap gekom en hier eg Suid-Afrikaans geword. Mense het dit vroëër op lang reise saamgeneem omdat dit so lank hou, en tot vandag hoort dit net by koffie.
Maar vir my is beskuit veral ’n herinnering. My ma en ek het altyd beskuit gebak voor ’n vakansie. Dit was ons ritueel: koffie langs die Nsemani-dam in die Kruger Wildtuin, met vars beskuit daarby. Ek was omtrent sewe of agt toe ek haar gehelp het met die bolletjies. Sy het my geleer hoe om die deeg tussen jou ringvinger en duim deur te laat kom om die perfekte grootte te maak.
Ons het ook verskillende soorte gemaak, want my pa was mal oor anysbeskuit en my ma het van bruinbeskuit gehou. En die bakkers, dit is ons, het die “flops” geëet.
Daarna het die huis nog twee dae lank na beskuit geruik terwyl alles droog geword het. Dié warm gevoel, dié ritueel, is presies wat ek met Suikerbekkie Keuken wil deel.
Wil jy weet hoe om beskuit reg te eet?
Lees: Hoe eet jy beskuit →