My broer en my Pa deel ’n verjaarsdag in Julie, en tien dae later is my Ma aan die beurt. In Suid-Afrika val dit reg in die middel van die wintervakansie, so ons het dit amper altyd op vakansie gevier, êrens ver in die natuur.
En as dit iemand se verjaarsdag was, was daar Peppermint Crisp Tert. My Pa is mal daaroor, en daarvandaan kom my eie soettand seker. Elke jaar vir sy verjaarsdag het ons dit saam gemaak.
Peppermint Crisp Tert is een van Suid-Afrika se geliefdste nageregte: lae klapperbeskuitjies, ’n romerige karamelvulsel, en volop gerasperde Peppermint Crisp, daardie groen mintsjokolade wat in die 1960’s in Suid-Afrika uitgedink is. Geen oond nodig nie, net ’n yskas. Of, in ons geval, iets wat naby daaraan gekom het.
Want ons het nie op netjiese kampterreine gekampeer nie. Ons vakansies was regte “roughing it” in die bosveld, in Namibië, Botswana, Zambië, Zimbabwe en Mosambiek. Dikwels sonder krag, sonder lopende water, soms nie eens ’n toilet nie.
Dit het beteken: geen menger nie. So ons het die room (Orley Whip) in ’n Tupperware gegooi, die deksel styf toegedruk, en geskud. Elkeen het ’n beurt gekry, tot die room styf genoeg was. ’n Mens kon gewoonlik die gelag hoor nog voordat die tert klaar was. Daarna het dit in die kampvrieskas gegaan, wat op die woonwa se batterystelsel geloop het, en daardie aand kon ons dit eet.
Só proe Peppermint Crisp vir my: na pragtige Afrika-sonsondergange, na braaivleis en pap of varsgebakte brood, en dan daardie koel mint-tert as nagereg. Altyd spesiaal, juis op sulke ongelooflike plekke.
Daardie selfde gevoel wil ek in elke Peppermint Crisp Tert van Suikerbekkie Keuken insit. Jy hoef net nie meer self te skud nie.
Bestel jou eie Peppermint Crisp Tert.
Na die spyskaart →