Er staat een blik in bijna elk Zuid-Afrikaans huis. Groot, altijd vol, en meestal ergens in de keuken binnen handbereik. Bij ons was het beskuitblik onderdeel van een vast ritueel, en dat ritueel was de zondagochtend.
Mijn broer, mijn zus en ik hadden een taak: koffie zetten voor het hele gezin. Nog in onze pyjama’s, half slaperig, maar met veel plichtsgevoel, want dit was ons werk. We zetten de koffie, we haalden het blik van zijn plek, en dan liepen we er samen mee naar de slaapkamer van mijn ouders.
Daar, op hun bed, met kussens overal en het blik ergens in het midden, dronken we koffie en aten beskuit terwijl we bespraken wat de dag, of de week, zou brengen. Geen haast, geen telefoons, gewoon vijf mensen, warme koffie en genoeg beskuit voor iedereen.
Ik denk vaak aan die ochtenden terug. Aan het geluid van het blik dat open ging, aan wie de eerste keus had, aan mijn ma die altijd zei dat er nog genoeg in was terwijl het blik allang bijna leeg was. Dat is het gevoel dat ik wil meegeven met elk pak beskuit dat de deur uit gaat bij Suikerbekkie Keuken: niet alleen een lekkernij, maar een excuus om samen te gaan zitten.
Dus als je ons beskuit koopt, mijn advies: zet een pot koffie, ga er goed voor zitten, en neem de tijd. Zo hoort het.